W ramach umowy faktoringowej występują trzy podmioty prawne:
  • faktorant - dostawca towarów lub usług, który dokonuje sprzedaży wierzytelności,
  • kontrahent - odbiorca towarów lub usług zobowiązany do zapłaty,
  • faktor - nabywca wierzytelność od faktoranta.
Zgodnie z Konwencją Ottawską z 1988 r. umowa faktoringowa jest umową zawartą między dostawcą (faktorantem) a faktorem. Faktorant (dostawca) przenosi na faktora prawa do wierzytelności wynikających z umowy sprzedaży dóbr Klientom (dłużnikom).

Faktor wykonuje co najmniej dwie z poniższych usług:
  • finansuje dostawcę,
  • prowadzi rozliczenia związane z wierzytelnościami,
  • inkaso (ewentualnie windykacja) i księgowanie wierzytelności,
  • przejęcie ryzyka wypłacalności dłużnika.
Przedmiotem transakcji są wierzytelności w obrocie towarowym krajowym i/lub zagranicznym odpowiadające następującym kryteriom:
  • bezsporne,
  • niewymagalne,
  • z terminem zapłaty nie dłuższym niż 180 dni od daty powstania.
  • istniejące,
  • należycie udokumentowane,
  • niezastrzeżone (w stosunku, do których nie występuje ograniczenie prawa do obrotu).